Blogi
Charakter w ogniu prób (Listopad 21, 2017 11:59 pm)
Unikanie ducha plotkarstwa (Listopad 14, 2017 5:50 pm)
Wbrew odczuciom: Nie jesteś sam (Październik 31, 2017 2:06 pm)
Cena bycia wielkim (Październik 24, 2017 3:09 pm)
Przełamywanie przeszkód (Październik 17, 2017 2:22 pm)
Para w gwizdek (Wrzesień 30, 2017 5:30 pm)

Powrót do Edenu

Tekst: Anna Kulig

Przyp. red.: odniesienia do wersetów biblijnych odznaczyliśmy w tekście gwiazdką, a wersety podaliśmy w pełnym brzmieniu pod artykułem, aby tekst nie stracił płynności przekazu. 

Kiedy Bóg stworzył ziemię i wszystko na niej, było to bardzo dobre (*1). W biblijnym znaczeniu -dobre – określone jest jako m.in.: wyborne, piękne, cudne, będące dobrodziejstwem, dające radość, pełne, kompletne. Zanim Bóg stworzył człowieka, zasadził ogród w Edenie (tzn. rozkosz).

Było to miejsce z wyznaczonymi przez Boga  granicami – nie tylko terytorialnymi (*3), ale również w zakresie udzielonego człowiekowi autorytetu (*3) i jego posłuszeństwa względem Stwórcy (*4). Był to też obszar, gdzie od początku człowiek – Adam, potem też jego żona Ewa – żył w bezpośredniej, niczym nie zmąconej relacji i komunikacji z Bogiem. Umieszczeni zostali przez Niego w atmosferze pełni życia, zdrowia, siły, piękna, różnorodności innych stworzeń, barw, dźwięków, smaków, zapachów, zasobności, zaopatrzenia, bezpieczeństwa – tego wszystkiego, co mieści się właśnie w biblijnym określeniu wszelkie dobro – jako dar dobry i doskonały, który zstępuje od Ojca światłości (Jak. 1.17).  Pierwsi ludzie znali i doświadczali tylko tego – rzeczywistości Edenu, rzeczywistości bogactwa rozkoszy ducha, duszy i zmysłów, której jedynym źródłem i autorem był Bóg, ich Stwórca.

Adam miał odpowiedzialność i dany autorytet ku temu, by właśnie tą rzeczywistością zarządzać, strzec jej i rozprzestrzeniać tak ukształtowany przez Boga porządek. (1 Moj. 2.15-16)

I wziął Pan Bóg człowieka i osadził go w ogrodzie Eden, aby go uprawiał i strzegł (strzec – tzn. mieć pod strażą, pilnować, obwarować, zachować), tak jak uczynił to Pan Jezus, zachowując uczniów, gdy był z nimi na ziemi. (Ew. Jana 17.12, 17)

Kiedy człowiek przekroczył wyznaczoną mu granicę posłuszeństwa, spożywając z zakazanego przez Boga owocu drzewa poznania dobra i zła, inne granice też zostały przekroczone. Jego osoba i egzystencja znalazły się poza wyznaczonym dla niego przez Boga ładem: utracił posiadany rodzaj społeczności z Bogiem, w której funkcjonował od stworzenia,  znalazł się poza Edenem fizycznie i duchowo, utracił pozycję autorytetu, bezpieczeństwo, zaopatrzenie i musiał doświadczyć śmierci (*4).

Odtąd, w odróżnieniu od Adama w Edenie, ludzie rodzili się na ziemi i żyli w rzeczywistości poznania zła w różnych jego aspektach: grzechu i przekleństwa.

W wyznaczonym jednak czasie, Bóg umieścił dla ludzkości żyjącej już poza Edenem (*5), inne „drzewo poznania dobra i zła”, którym był krzyż jego Syna – Jezusa Chrystusa. Znalazł się na nim cały owoc zła, jakiego dopuścili się kiedykolwiek ludzie tj. grzech oraz przekleństwo, jakie dotknęło ich z tego powodu.  Znalazło się tam też całe utracone dobro Boże, którym był obdarowany w Edenie pierwszy człowiek – Adam. Bóg w swej miłości, łasce, miłosierdziu i sprawiedliwości – gdy cena za wszelki grzech została zapłacona życiem Jego Syna – mógł przywrócić ludziom możliwość powrotu nie tylko do tamtej rzeczywistości oraz pozycji, ale daleko więcej.

Bóg jest Odnowicielem, odnawia to, co zostało zniszczone, utracone i nie ustaje w tym (Iz.62.5, Dz. 3.21). Tym, którzy przez wiarę w Jezusa Chrystusa i jego dzieło odkupienia, narodzili się na nowo, przywraca wieczny rodzaj życia (*6), społeczność z Nim przez Ducha Świętego (*7), pozycję władzy i autorytetu większą niż miał Adam, równą pozycji samego Jezusa Chrystusa (*8).

Bóg wyznaczył Eden dla każdego z nas, którzy jesteśmy nowym stworzeniem w Chrystusie. Zostaliśmy umieszczenie przez Niego w różnych miejscach, czasach, okolicznościach, pozycjach wpływu i odpowiedzialności, zaopatrzeni w dary, zasoby, autorytet wystarczający do tego, by kształtować  rzeczywistość wokół nas wg Bożego ładu. Jak Adam miał strzec Edenu, tak i my mamy strzec „naszego Edenu” (kraju, miast, pracy, rodzin, każdej dziedziny i miejsca naszej egzystencji). To nie jest już czas, by znowu ulegać podszeptom zwodziciela – węża, ale okazać posłuszeństwo Słowu Bożemu i usunąć wroga z naszego dziedzictwa.

Eden nawadniała płynąca w nim rzeka, która rozdzielała się na cztery inne i płynęła dalej.

Źródło wody żywej jest w nas. Możemy czerpać z Ducha Świętego, którym jesteśmy zapieczętowani i nawadniać, udzielać tego życia wszystkiemu wokół nas, aby rodziło dobry owoc.

W przypowieściach o sługach i zarządcach, Pan Jezus uczył swoich uczniów o wierności, pomnożeniu (rozprzestrzenieniu), wzroście i przysługującej za to odpłacie.

Prawdy Bożego Słowa, które Duch Święty odkrywa przed nami, są jak mandat do sprawowania w oparciu o nie władzy, pieczy, ochrony – w tym miejscu i czasie, w którym umieścił nas Bóg.

Doświadczenie Edenu, tj. rozkoszy i spełnienia w naszym życiu ma miejsce wtedy, gdy funkcjonujemy z Bogiem w granicach autorytetu, władzy, działania i  posłuszeństwa, które ustanowił dla nas Bóg i Ojciec.

To nasz przywrócony Eden.


*1 BG. 1 Moj. 1.31 – „I Bóg obejrzał wszystko co uczynił. A było to bardzo dobre (j. hebr. ThOBh- dobry, wyborny, cieszący, piękny, cudny, dobrodziejstwo)”

*2. 1 Moj. 2.8 – „Potem zasadził Pan Bóg ogród w Edenie na wschodzie. Tam umieścił człowieka, którego stworzył.” (w j. hebr. GaN – ogród, coś odgrodzonego, wydzielonego)

*3. Moj. 1.28 – „I błogosławił im Bóg, i rzekł do nich Bóg: Rozradzajcie się i rozmnażajcie się, i napełniajcie ziemie, i czyńcie ja sobie poddaną; panujcie nad rybami morskimi i nad ptactwem niebios, i nad wszelkimi zwierzętami, które się poruszają po ziemi!”

*4. 1 Moj. 2.16 –17 – „I dał Pan Bóg człowiekowi taki rozkaz: Z każdego drzewa ogrodu możesz jeść. Ale z drzewa poznania dobra i zła nie wolno ci jeść, bo dy tylko zjesz z niego, na pewno umrzesz.”

*5. 1 Mojż. 3.23-24 – „Odprawił go więc Pan Bóg z ogrodu Eden, aby uprawiał ziemię, z której został wzięty. I tak wygnał człowieka, a na wschód od ogrodu Eden umieścił cheruby i płomienisty miecz wirujący, aby strzegł drogi do drzewa życia.”

*6. J.3.36 – „Kto wierzy w Syna ma żywot wieczny, kto zaś nie słucha Syna, nie ujrzy żywota (…).”

*7. Ef. 2.18. – „Albowiem przez niego mamy dostęp do Ojca, jedni i drudzy w jednym Duchu”

*8. Ef. 2.6. – „I wraz z nim wzbudził, i wraz z nim posadził w okręgach niebieskich w Chrystusie Jezusie.”

Comments are closed.